بسیار خوشحالم که بالاخره پس از تلاش‌های فراوان مسئولین و درخواست‌های مکرّر دانشجویان آگاه و پیگیر، بر سردر ساختمان شماره یک پردیس بین‌الملل دانشگاه‌مان نیز نام پرافتخار و غرورآفرین دانشگاه خودمان، جایگزین نام مؤسسه غیرانتفاعی کیش شد. هم‌چنین خوشحالم که علی‌رغم سختی بسیار انتقال وبلاگ قدیمی به وبلاگ جدید، (کسانیکه پیشتر اقدامات مشابه کرده‌اند می‌دانند که این قبیل کارها غالباً پرزحمت است) جناب آقای مهندس آرام، زحمت آن‌را پذیرفتند و نامی که مورد توافق اکثریت دانشجویان بود را در یک پروسه کاملاً دموکراتیک جایگزین نام قبلی که اساساً متعلق به دانشجویان دانشگاه قبلی در محل دانشگاه ما - موسسه غیر‌انتفاعی کیش - بود، نمودند.

نقشی که به طور کلی رسانه‌ها در هر جامعه‌ای در اصلاح و کنترل کل سیستم دارند بر هیچ فردی پوشیده نیست. دانشگاه شریف هم یک اجتماع است. پس حضور فعال وبلاگ‌های دانشجویی که در حقیقت فرم نوین خبرنامه‌های کاغذی پیشین و فعلی خیلی از دانشگاه‌های دیگر می‌باشد، در فضای دانشگاه می‌تواند به ارتقای سطح علمی، فرهنگی و آموزشی دانشگاه کمک شایانی نماید.

اما چگونگی استفاده ما از این وسیله ارتباط جمعی بسیار مهم است. چیزی که از مطالعه برخی پست‌های وبلاگ قبلی به نظرم رسید تا با شما دوستان در میان بگذارم را در ادامه مطلب عرض می‌کنم.

یقین دارم که هدف همه ما از طرح برخی مشکلات دانشگاه و یا افراد، اصلاح امور است. این احساس مسئولیت خیلی عالیست؛ اما بیایید همیشه پیش از انتشار عمومی مطالب‌مان، اول یک سبک‌سنگین بکنیم و ببینیم آیا طرح این مسئله روی اینترنت و در شرایطی که طبق یکی از نوشته‌های جناب آقای مهندس آرام، نام این وبلاگ در صدر لیست نتایج جستجوی نام دانشگاه در گوگل قرار دارد، بیش از آنکه اطلاح‌گر باشد، به حیثیت و اعتبار دانشگاه خودمان لطمه نمی‌زند؟؟ آیا طرح یک مسئله‌ منفی که به دفعات بسیار معدودی اتفاق افتاده، توسط ما بر روی اینترنت، ممکن نیست برای افراد خارج دانشگاه که با خواندن مطلب ما عمومیت می‌دهند به آن مسئله، ذهنیت بدی از دانشگاه ایجاد نماید و سطح علمی و فرهنگی دانشگاه‌مان را تحت‌الشعاع قرار دهد؟ فراموش نکنیم که اعتبار و آبروی دانشگاه‌مان به دست ما دانشجویان است و در واقع همان اعتبار مدرک تحصیلی خودمان خواهد بود. پس اعتباری که طی چندین دهه توسط دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف بدست‌آمده را قدر بدانیم و به آسانی در ذهن افکار عمومی خدشه‌دار ننماییم.